غزل شمارهٔ ۲۳۳۶

برداشت: چشم من از شدت اشتیاق به خرمنم مانند برقی می‌زند و در پی آزار، زخمی را که سوزن ایجاد کرده، احساس می‌کند.

برداشت: اگر آتش به سرما دچار تو نیست، پس چرا شعله آن به چشم گلخن می‌افتد و از آنجا می‌پرد؟

برداشت: زخم عمیق من هیچ کسی را تحریک نمی‌کند و ناراحتی من فقط به خودم مربوط است. شعله‌های درون من چگونه می‌تواند به حواس دیگران تاثیر بگذارد؟

برداشت: فتنه‌ای از زیر آستین بیرون آمد که در شهر و محله به‌راحتی باعث می‌شود سنگ‌ها بدون هیچ انگیزه‌ای از دست کلوخ‌اندازان پرتاب شوند.

برداشت: بلبل ما وقتی که به دور شدن از گلزار فکر می‌کند، زیبایی و اعتبار خود را که ناشی از چهره‌ی گل‌های باغ است، از دست می‌دهد.

برداشت: اگر از تماشای تو دور شوم، دور از انتظار نیست که در زیبایی‌های طبیعت و گلزارها هم رنگ و رونق از بین برود.