غزل شمارهٔ ۲۳۲۸

برداشت: چرا آن دلربا، زلف‌های مشکی‌اش را به این راحتی می‌چرخاند؟ چرا بدون هیچ دلیلی از خود بی‌خبر است و خود را به خطر می‌اندازد؟

برداشت: هر لحظه که می‌گذرد، غم و اندوه قسمتی از وجود نازک و ضعیف ما را می‌کاهد، مانند خاکستری که از کناره‌ی آتش برمی‌خیزد و کم‌کم از بین می‌رود.

برداشت: ما به آن اندازه‌ای که یک مورچۀ گندم را می‌بیند راضی شده‌ایم. اما چرا روزی‌مان را چرخ روزگار ناعادلانه از ما می‌گیرد؟

برداشت: در روز قیامت، زندگی ما شیرین خواهد شد، اما در حال حاضر تلخی‌ها و مشکلاتی داریم که مثل بادام تلخ هستند و این دشواری‌ها ما را به سوی روز حساب و محشر هدایت می‌کند.

برداشت: من در بین شهیدان، حتی بالاتر از آنها نیستم. تیغ او به خاطر غم من، به زلفی مروارید مانند می‌چسبد.

برداشت: عشق سوزان و آتشین به من محبت کرده و لباس من از پرندگان افسانه‌ای به وجود آمده است.

برداشت: من از زندگی به یک لیمو راضی هستم، چرا که روزگار به شکلی است که شادی و خوشبختی‌ام را به دست می‌آورد.

برداشت: هر کسی که مثل صائب، دوگانگی را کنار گذاشته و به یکتایی دست یافته باشد، به دنبال خبررسانان می‌رود و قلم را به کار می‌اندازد.