غزل شمارهٔ ۲۳۲۴

برداشت: ما زندگی‌یمان را از این دنیا به طور خلاصه خواهیم گرفت و همچون کشتی‌ای که از خشکی به دریای گوهر می‌رود، به دنیایی دیگر منتقل خواهیم شد.

برداشت: ما در مسیری بی‌پایان هستیم و در عوض، هیچ وسیله‌ای و هیچ همراهی نداریم. با چه چیزی می‌توانیم این راه طولانی را ادامه دهیم؟

برداشت: دل‌های پیروان ما بی‌تابی می‌کنند، اما ما قبل از راهنما، آن‌ها را به منزل تو خواهیم برد.

برداشت: در فصل بهار چرا باید سر خود را از تخم بیرون بیاوریم؟ در پاییز که وقت پرواز است، باید سر را پایین نگه داریم.

برداشت: با حالتی مست و گیج بهتر است که از شراب قرمز لذت ببریم تا اینکه بخواهیم در این میخانه به توافق برسیم، زیرا در نهایت دچار مشکل خواهیم شد.

برداشت: اگر دیگران در خاک (مرگ) نیز گنج و ثروت خود را پنهان کنند، ما پوست خود را که همچون زر و طلا می‌درخشد، زیر خاک خواهیم برد.