غزل شمارهٔ ۲۳۲۱

برداشت: میل و علاقه به نوشیدن شراب آنقدر زیاد می‌شود که شوق لب نرم و زیبا از بوسیدن را نیز افزون می‌کند.

برداشت: شادی‌های بی‌پایان باعث آشفته شدن دل می‌شود و مانند شکوفه‌ای که در دلش ترک می‌خورد، سرانجام منجر به نغمه‌های بسیار خواهد شد.

برداشت: باد مانند دست طبیعت است که خوشه‌های خرمن را از جمعیت و تلاش مردم جمع‌آوری می‌کند. نتیجه زحمت کشاورز و بذری که در زمین پاشیده، به خاطر تلاش و کوشش بیشتر به دست می‌آید.

برداشت: بعد از مرگ هم، روزی کسی که به دنیا وابسته است، آرامش نخواهد داشت و در زمان خواب، مثل مار درهم می‌پیچد و مضطرب است.

برداشت: هر کس به دیگران کمک کند و مشکلات آنها را حل کند، به تدریج در زندگی خود رشد و پیشرفت خواهد داشت و موفقیتش همواره با تلاش و خدمت به دیگران بیشتر می‌شود.

برداشت: حرص و طمع بیشتر باعث می‌شود که نتوانیم از درخت نخل و تاک بهره‌برداری کنیم؛ زیرا هر سال که می‌گذرد، می‌توانند به رشد و افزایش محصول ادامه دهند.

برداشت: در نگاه برخی، زیبایی و ارزش ماه کنعان کمتر از آن چیزی است که واقعاً هست. اگرچه با سنجش می‌توان به ارزش واقعی آن پی برد.

برداشت: اگر از دیگران چیزی نپرسیم، ممکن است درد آنها بیشتر شود و اگر از افرادی که بی‌حوصله هستند سوال کنیم، برای آنها زحمت زیادی به وجود می‌آید.

برداشت: انسانی که دچار انحراف شده، به دلیل سالخوردگی و ناتوانی، از راه درست منحرف می‌شود و به این خاطر، ما هم بیش از حد مستعد خطا و لغزش هستیم.

برداشت: زندگی انسان به خاطر نادرستی در رفتار و کنش‌هایش کوتاه می‌شود و او به طور مکرر به خود و رفتارهایش می‌پیچد و به مشکلاتش دامن می‌زند.