غزل شمارهٔ ۲۳۱۵

برداشت: زیبایی و خوشی به زودی می‌رود و غم و دلتنگی تو را در دل تو باقی می‌گذارد؛ تغییرات و شرایط جدیدی به زودی به وجود خواهد آمد.

برداشت: از نگرانی و بی‌قراری موهای تو، این کاکل تو با حالت خمیده‌ای خود را نشان می‌دهد. این سرکشی‌ها و لجبازی‌ها به زودی پایان می‌رسد.

برداشت: ابروی تو در هنر جذابیت مانند تاقی زیباست که در گوشه‌ای قرار دارد و دستی به آرامی بر سر خواهد گذاشت.

برداشت: اگر نتوانستی آهو را به چشمانت بکشانی، به خاطر ناکامی‌ات در هر مرحله، تو به دام خودت خواهی افتاد.

برداشت: بدبخت‌ها هر کدام به گوشه‌ای می‌روند و لبخند تو باعث می‌شود که دندان بر جگر بگذارند و تحمل کنند.

برداشت: نخل بلند تو که به خاطر زندگی‌ات هر لحظه با زحمت قدم برمی‌داری، به خاطر ضعف و ناتوانی‌ات به زحمت دستی بر کمرت گذاشته‌ای.

برداشت: چهره زیبا و گلگون تو که همیشه درخشان و جذاب بود، اکنون در دنیای پر از غم و درد، به رنگ زرد و کمرنگ تبدیل خواهد شد.

برداشت: شعله وجود تو مانند آتش است که در دل یاقوت اثر می‌گذارد، و دستی بر زمین خواهد زد که نشانه‌ای از قدرت و شجاعت تو در برابر خطرات است.

برداشت: دست زیبا و نقره‌ای او به قدری خوش‌نواز است که در آغوشش، دلبری وجود دارد. او با چشم‌هایش، از حس تنهایی و غم به دیگران نگاه خواهد کرد.

برداشت: سلاح‌ها و زیبایی‌های چشم‌نواز اثر خود را بر روی همه می‌گذارند و کسی که در این دام گرفتار شود، سرش را با اشک و خون در دامان نگاه محبوب فرو خواهد برد.