غزل شمارهٔ ۲۳۱۳

برداشت: برای برداشت گندم از بهشت آدم، اگر چشمان ما به دیدن آن گندم روشن شدند، بهشت را از زیبایی رنگ گندم نظاره کرد.

برداشت: خون از چهره زیبا می‌چکد و شمشیر زهرآلود خطرناک است. باید از چهره سبز و گلگون که در زمین افتاده احتیاط کرد.

برداشت: اشک‌های تلخ به خاطر محبت و غم، تبدیل به داستان‌ها و باده‌ای دلنشین شده‌اند. چشمان هر بیننده‌ای به آن لب‌های زیبا و خوش‌رنگ جلب می‌شود.

برداشت: زمین از زیبایی ساق سیمین او شرمسار است، چون طاووس درخشان می‌رقصد و اگر موزون و هماهنگ باشد.

برداشت: در لباسی از شاخ گل، قیامت به نمایش درمی‌آید، آن‌چنان که کشته‌ای به خاطر دست و تیغ اوبه خاک و خون افتاده است.

برداشت: دود آتش دل مجنون، چشمان غزالان را تیره و سیاه کرد، آتشی که به خاطر زیبایی لیلی در دل او زبانه کشید.

برداشت: چون شخصی که حیران و سرگردان است، اهل مشاهده و بصیرت، نقطه‌ی خالی از حوادث و تقدیر را می‌بیند که به طور موزون و حساب شده به او رسیده است.

برداشت: لاله‌ای که بدون درد و رنج ظاهر شود، برنمی‌خيزد. شورشی که از عشق مجنون در دل هامون نشأت می‌گیرد، از زمین برمی‌آید.

برداشت: غبار سنگین از دل فرهاد برمی‌خیزد، در میان عاشقان، نان من در خونم افتاده.

برداشت: در روزی که صائب از پشت پرده بیرون آمد، مانند آن است که خورشید و ماه از آسمان سقوط کردند.