غزل شمارهٔ ۲۳۰۹

برداشت: زمانی است که باید مانند موج دریا، از شراب تلخ عبور کنیم و گوهر وجود خود را از آب تلخ بیرون بیاوریم.

برداشت: کوثر مانند سروی است که هر کسی را که از تلخی‌های زندگی گذشته است، در کنار خود جا می‌دهد.

برداشت: در اینجا به آب توبه، زنگار گناهان خود را بشوی، اما در روز قیامت نباید از لب رضوان انتظار جواب‌های تلخ را داشته باشی.

برداشت: شکر را با زهر مقایسه نکن و نوشیدن را با تیغ جراحی چه ارتباطی دارد؟ نباید از دل خود لذت ایمان را به خاطر تلخی‌های زندگی از دست بدهی.

برداشت: نه زمان خوردن و نه وقت خواب تو درست و به جا نیست، چرا که تو با این وضعیت ناخوشایند زندگی هنوز زنده‌ای.

برداشت: دل را با آتش نافرمانی نسوزان که ممکن است با اندکی بی‌دقتی از دست برود، مانند اینکه اگر گوشتی کبابی را به سمت سگی پرتاب کنی، نتیجه‌ای تلخ بدست می‌آوری.

برداشت: بریز اشک، زیرا در روز قیامت، این گلاب تلخ که به دست تو داده می‌شود، در زیر نور خورشید قرار خواهد گرفت.