غزل شمارهٔ ۲۳۰۸

برداشت: شراب را بنوش و لب‌هایت را چون مرجان سرخ نکن؛ از پشت دست خود پشیمانی را نچسب.

برداشت: از تیر زدن خونین، متوجه شدم که در نهایت، رگ گردن به رنگ سرخ گریبانش را می‌گیرد.

برداشت: روزی را بدون تحمل درد و رنج جستجو نکن، چرا که آنچه به دست می‌آید، چنان که خورشید در سپیده‌دم به وجود می‌آید، نیاز به تلاش و خون‌دل دارد.

برداشت: اگر گریه گ داور از شدت غم چهره‌اش رنگین شود، از این بهتر است که به مانند ابر احسان، رنگ سرخ به خود بگیرد.

برداشت: چاه به خاطر روشنایی فانوس، تغییر نکرد و تا زمانی که سیل نگذرد، چهره‌اش نخواهد دید. این بیانگر این است که مشکلات و موانع باعث نمی‌شوند که زیبایی و روشنایی واقعی خود را نشان دهند.

برداشت: گل سرخ نماد زیبایی و شادابی است که در آن وجود دارد، و گلی که در باغستان می‌روید، نشان‌دهنده سعادت و شجاعت است.

برداشت: هر کسی که دلش گرفته باشد، اگرچه ظاهراً شاد و خندان به نظر برسد، در حقیقت درونش دچار ناراحتی و غم است؛ مانند پسته‌های سرخی که از بیرون زیبا و خندان به نظر می‌رسند، اما در زیر پوستشان ممکن است چیزی دیگر نهفته باشد.

برداشت: تلخ و ناامید نباش و به کسی از تنگدستی و مشکل مالی خود اظهار نکن، زیرا با داشتن روحیه‌ای مثبت و غنی، می‌توانی مانند مرجان‌های زیبا در دریا بدرخشی.

برداشت: تنها با دادن شیر مادر به کودک، نمی‌توان او را به آرامش و آسایش دعوت کرد؛ بلکه برای این کار، باید از عشق و توجه عمیق مادر به او بهره برد.

برداشت: گلی که از سفر خود به دست آورده‌ام، نشان‌دهنده این است که به خاطر مشکلات و زحماتی که کشیده‌ام، حالا این بیابان سرخ به دلم نشسته است.

برداشت: از شدت احساسات درونی، نفس انسان به گونه‌ای می‌شود که آتشینی در آن نهفته است و این از روشنی صبح ناشی می‌شود که با نور قرمز خورشید همراه است.

برداشت: بهار به آرامی و به دور از چشم‌ها می‌آید و با گریه و اشک چشم‌ها، زیبایی و شگفتی به ارمغان می‌آورد. مثل میوه‌های مغیلان که به رنگ سرخ هستند، اشک‌ها دل‌نشین و جذابند.

برداشت: تصویر سیب بر گردن محبوب، دل هر کسی را که دندان سرخی دارد، از فشار و حسرت می‌خورد.

برداشت: اگر بادی داغ و سوزان بوزد، نگران نباش که این سوزش دل من، بیابان را به رنگ سرخ درمی‌آورد.

برداشت: به رنگ آب، نرگس در نظر جلوه‌ای دارد که به خاطر باده، چشمان شراب‌دوستان سرخ نمی‌شود.

برداشت: سخن نمی‌تواند با زیبایی و جذابیت آمیخته شود، چرا که این احساس ناشی از دوری و جدایی است که در وجود دیوان دیده می‌شود.

برداشت: چرا ممکن نیست که نوک طوطی‌های رنگارنگ سخن نغز و دلنشین بگویند؟ در حالی که چهره پر از شادی و سرخ رنگی دارند که نشان از سرزندگی و خوشحالی آنان است.

برداشت: سخن ما از تخیلات زیبا و رنگارنگ نشأت می‌گیرد و به واسطه‌ی دانش ما به صورت برجسته و واضح بیان می‌شود، مشابه به یک نمایش در میدان سرخی که توجه‌ها را به خود جلب می‌کند.

برداشت: این شعر به زیبایی و لطافت کلام اشاره دارد. شاعر با استفاده از قلم خود، احساساتی را بیان می‌کند که به زیبایی گل‌ها و صدای دلنشین بلبل‌ها نسبت داده می‌شود. در واقع، این بیان نشان‌دهنده‌ی هنرمندی و توانایی شاعر در ایجاد تصاویری زیبا و جذاب است که همچون رنگ و بوی گل‌ها از دل طبیعت نشأت می‌گیرد.