غزل شمارهٔ ۲۲۹۹

برداشت: دل را با نفس تازه‌ای که صبح به ارمغان می‌آورد، زنده می‌کند. روح انسان با تأثیرات خوب آب و هوای صبح، مانند دو مغز به حیات و سرزندگی می‌رسد.

برداشت: مثل آفتاب، در دل ذرات وجود تأثیر می‌گذارد؛ هر کسی که محبت و ارادتش به او جلب شود، در صبحی که نورانی است، خواهد درخشید.

برداشت: خورشید از این درگاه، مانند افسر طلایی درخشید. از تو خواهش می‌کنم که از این قصر روزی دور مشو و برنگرد.

برداشت: در زیر پای سیر، موجودی نورانی و پروازکننده، روح بزرگ من را به پرواز درآورد و نفس تازه‌ای از صبح را به من بخشید.

برداشت: اگر کسی از خواب خوش برنخیزد و خود را در هوای صبح قرار ندهد، مانند کسی است که مرده است و نمی‌تواند از فیض و بهره‌مندی برخوردار شود.

برداشت: این یک نعمت بزرگ است، صحبت کردن با افرادی که به نور و روشنایی حقیقت نزدیک‌اند. مراقب باش و کوشا باش، چون او آشنا و دوست صبح و روز نو است.

برداشت: زندگی به ما یک وعدهٔ غذا داده است و همواره با صداقت از آن بهره می‌بریم، به ویژه در آغاز روز.

برداشت: دستی که از آستین بیرون بیاید و با نیت پاک و صداقت باشد، می‌تواند مانند دعای یک صبح، مؤثر و سودمند باشد.

برداشت: زمانی که ستاره‌ها که روشنایی شب را تأمین می‌کنند، تمام شدند، هر کسی ناچاری و کم‌نور خود را به پای صبح می‌ریزد.

برداشت: فریب نخور از بزرگی و احترام افراد سالخورده، بلکه همچون سپند که با نور صبح زود بیدار می‌شود، برخیز و به حرکت درآ.

برداشت: این بیت به این معناست که مانند خورشید، کسی که به دارالشفای صبح برسد و با آن آشنا شود، همیشه زنده و پایدار خواهد بود. یعنی صبح و نور آن نشانه‌ای از زندگی و شعف است و کسانی که به این نور نزدیک شوند، همواره از زندگی و انرژی مثبت برخوردار خواهند بود.

برداشت: برخی از افراد بی‌خبر از حقایق زندگی با لبخندهای فریبنده غفلت می‌کنند، اما مراقب باش که این لبخند و روز نو با دندان‌های روشنش، واقعیت‌های تلخی را پنهان می‌کند.

برداشت: هر کسی که در سایه صبح، از خطرات و حوادث شب در امان باشد، به طرز امنی به مقصود خود می‌رسد.

برداشت: هر کسی که در مسیر حقیقت و درستی قرار نگیرد، نمی‌تواند مانند شمع نورانی و روشن شود. فقط کسانی که جان خود را برای حقیقت می‌دهند، می‌توانند به روشنی و زیبایی صبح دست یابند.

برداشت: اگر دل انسان پاک و روشن باشد، گناه‌هایش چه تأثیری بر او دارد؟ لباس صبح را نمی‌توان با دود شب تیره کرد.

برداشت: صائب چگونه می‌تواند توصیف کند که خورشید با وجود هزاران زبان، در ستایش سپیده‌دم ناتوان است؟