غزل شمارهٔ ۲۲۹۶

برداشت: صبح را با شرابی تازه و شگفت‌انگیز پر کن و به آن حیات ببخش. اینجا نشان دهنده‌ی نیاز به تازگی و نشاط در آغاز روز است.

برداشت: عشق واقعی مانند شراب گرانبهایی است که صبحگاهان، زیبایی و جذابیت خود را به نمایش می‌گذارد و می‌تواند رنگ و بویی خاص و دلپذیر به زندگی ببخشد.

برداشت: بدون شست و شو، نامه‌ی پاکان به رنگ سفید باقی می‌ماند، و در دامن نمک خود، رخساره‌ای صبح‌گون دارد.

برداشت: در اسرار و زیبایی‌های پنهان، نعمتی وجود دارد که نباید از آن غافل شد. حتی در تاریکی شب، به یاد داشته باش که همیشه امیدی به صبح و روشنی وجود دارد.

برداشت: یک شمع کافی است تا تاریکی خانه را روشن کند و با یک گل، نور خورشید صبح را به تصویر بکشد.

برداشت: حسن نوخاست، با شتاب و سرعت به سمت جلو می‌رفت. به افرادی که در اطرافش بودند، هشدار می‌دهد که مراقب باشند و به نور صبح نگاه نکنند.

برداشت: صائب از دل انسان‌ها نور و روشنی پخش می‌کند و زمانی که خورشید صبح به‌طور کامل برمی‌خیزد، دل من هم گرم و روشن می‌شود.