غزل شمارهٔ ۲۲۹۵

برداشت: در این روزگار که همه چیز مملو از غم و ناراحتی است، صبح دیگر از دل انسان طراوت و شادابی نمی‌آورد.

برداشت: صورت تازه‌ات با خط زیبایت، چنان خوشایند است که چشم‌هایم به شوق، شب را به دنبال صبح کشید.

برداشت: در زندگی، اگرچه انسان‌های جوان و بی‌تجربه‌ای وجود دارند که تازه به دنیا آمده‌اند، اما همیشه نگاه و توجه به دل‌های زنده و پرشور اهمیت دارد. این نگاه باعث می‌شود که حتی در شرایط دشوار، امید و زندگی دوباره‌ای به وجود بیاید.

برداشت: نسیم خوشی که می‌وزد، برای اهل درد و عشق گویی جان می‌دهد، مگر اینکه نفس‌ کشیدن از لب‌های زیبای محبوب در صبح، چیز دیگری را به ارمغان بیاورد؟

برداشت: در این دنیای امروز، زیبایی و روشنی باطل شده و به یک فرد بی‌مایه تبدیل گشته است.

برداشت: از خجالت، هیچ جا نمی‌تواند به سفیدی برسد، تا وقتی که چاک گریبان دوست صبح را دیده باشد.

برداشت: اگر به چهره‌ گل‌ مانند صبح نگاه کند، در آفتاب پرستی دو تیغه را باز می‌بیند.

برداشت: خورشید، بر ورق آن مهر تأیید زد و باعث شد تا صفحه‌ای که خالی و ساده بود، زیبایی‌ها و نقش و نگار صبحگاهی را به خود بگیرد.

برداشت: خورشید به شب‌روانی که در راه‌اند، احترام می‌گذارد و از نور خود بر چشمان کسانی که شب بیدارند، می‌تابد.

برداشت: مسافر در مسیر خود بین ترس و امید حرکت می‌کند و همچنان درگیر تلاش و کوشش در روز و شب است.

برداشت: می‌توان از جوی شیر به قصر شیرین رفت، زیرا این مسیر نشانی برای گمشدگان است که به سوی محبوب خود در صبح راهنمایی می‌کند.

برداشت: عمر انسان آنقدر کم است که نباید به حساب و کتاب بیهوده و بی‌فایده‌ مشغول شود؛ نفس انسان باید شمارش روزهایش را نگاه دارد و به زندگی اهمیت بیشتری بدهد.

برداشت: باران صبحگاهی، قطره‌های اندکی از ابرها را به زمین هدیه می‌دهد و زمین پاک، با این باران، به شکلی قابل توجه رشد می‌کند و می‌تواند ثمرات بسیار زیادی به ارمغان بیاورد.

برداشت: گلدسته‌ای در بهشت که به تازگی شکوفه‌ای از شاخه‌های صبح روییده، زیبایی و تازگی را به تصویر می‌کشد.

برداشت: هر شب، دور یک جام شیرین و شکرین به سراغ کسی می‌روم و هر روز از یک سو، روز جدیدی آغاز می‌شود.

برداشت: در زیبایی صورت او، صفا و روشنی وجود دارد که مانند هزاران گل در بهار بدون هیچ کدری می‌درخشد.

برداشت: غم و اندوه چه تأثیری بر باده‌ی روشن دارد؟ از یک لبخند، صبحی را به وجود می‌آورد که شب را محو می‌کند.

برداشت: خورشید هنگام صبح، با نوری که از خود ساطع می‌کند، آسمان را به رنگ سرخ درآورده و این رنگ به مانند خونی است که در آسمان جاری شده. در این میان، راستی و حقیقت چه دردها و رنج‌هایی را در گذر زمان متحمل می‌شود.

برداشت: هر کسی که شبی به محلهای شاد و سرزنده رفت، مشاهده کرد که چقدر زیبایی و روشنی در چهرهٔ مینا وجود دارد، که می‌تواند هزاران صبح را به یاد آورد.

برداشت: هر کاری زمان خاص خود را دارد. در شب، وقت نوشیدن شراب و در صبح، زمان شکار است.

برداشت: این غزل از قلم صائب با شکوه و زیبایی خاصی بیان شده است. در این شعر، بزم خوشحالی و شادی صبحگاهان با حس سرخوشی به تصویر کشیده شده و انسان را به خنده و لبخند بی‌اختیار وادار می‌کند.