غزل شمارهٔ ۲۲۹۳

برداشت: قبل از آنکه خورشید صبح تیغ برآرد و روز را آغاز کند، بهتر است خود را از خواب سنگین بیدار کنی و به فعالیت بپردازی.

برداشت: فرصت را غنیمت بشمار، دعا کن که بتوانی لکه‌های غم و اندوه خود را با آب صبح پاک کنی.

برداشت: این جمله به این معناست که حقیقت و اصل این سخن همانند خورشید درخشان و روشن است. از نگاه و توجه به آن غافل نشوید و همواره آن را مد نظر داشته باشید. این حقیقت در کتاب صبح، که نماد روشنی و آغاز جدید است، به وضوح بیان شده است.

برداشت: از باغ صبح، خشکی و خنده‌ای به گوشت رسیده است، اما تو چون شیشه‌ای غافل از عطر گلاب صبح هستی.

برداشت: از لذت‌بردن و شادی دل غافل نشوید، زیرا عمر کوتاه است و نشاط و شادی، مثل طلوع صبح، زودگذر است و باید از آن بهره‌مند شد.

برداشت: عاشق واقعی از نگرانی و حساب عواقب روز قیامت راحت است و دلش از آلودگی‌های خیانت پاک و تمیز است.

برداشت: عشق و خلوص به نقطه‌ای رسیده‌اند که می‌توانند از سپیدی دل من طراوت صبحگاه را به خود بگیرند.

برداشت: اگرچه بوی گل باعث سبک‌روحی من شده، اما در نظر روزگار همچنان سنگین و کم‌جانم مانند خواب صبح.

برداشت: سر خود را بالا بیاور و از نعمت‌ها بهره‌مند شو. تو انسان هستی، پس چرا مانند موجودات بی‌جان، در خواب صبحگاهی به سر می‌بری؟