غزل شمارهٔ ۲۲۹۲

برداشت: اگر نور خورشید از میان روزنه‌ای بتابد، آن ماه زیبایی که در چشمان حیران عاشقان می‌درخشد، طرح و نقش زیبایی را به آن‌ها می‌بخشد.

برداشت: در این باغ، دل غمگینت را فرصتی بدان و آن را از دست نده، چرا که مانند غنچه‌ای که در دست نسیم است، زیبایی‌ات را به دیگران عرضه کن.

برداشت: دلش شاد و باز می‌شود، چه زمانی از گشت و گذار در کوچه‌های شهر؟ کسی که بی‌پروا باشد، می‌تواند با دیوانگی‌اش در صحرا نقشی بر جای بگذارد.

برداشت: از چرخ فلک انتظار احساسی مناسب نداشته باش، زیرا همین چرخ به ماه پیوسته و در عین حال او را در چاه و زندان گرفتار می‌کند.

برداشت: در روز قیامت، غبار و نشانه‌های آن روز بر دامن او می‌نشیند و کسی که در انتظار عدالت است، به او کمک خواهد کرد تا خواسته‌هایش را برآورده سازد.

برداشت: صدف به آرامی و با لطافت دهانش را از شکر پر می‌کند، درست مانند قطری که ابرهای بهاری به زمین می‌ریزند و طرحی زیبا می‌سازند.

برداشت: آنکه گل را به دامان خود دارد، به راحتی می‌تواند یاد آوازخوانان را فراموش کند و به آنان خار و خاری خشک ببخشد.

برداشت: از زمین خشک و تشنه ما، همچون برق سریع می‌گذرد. در سرزمین بی‌ثمر، همان کسی که به شکوفه روی گل دست می‌زند، به سمت ما نخواهد آمد.

برداشت: از کشت‌های تشنه‌مان، باران مانند برق می‌گذرد و در بیابان خشک، نعمتی را می‌آورد که از رحمت الهی است.

برداشت: وقتی که دستگاه سخن را به شکل نقطه‌ای کوچک کرد، طوطی که طرحش از آینه گرفته شده را به من نشان داد.

برداشت: تشنگی شدید، انسان را وادار می‌کند که برای آرام شدن، حتی در سخت‌ترین شرایط هم تلاش کند و به دنبال یک قطره آب یا نشانه‌ای از باران باشد. در اینجا، سینه‌اش را به زمین‌های خشک و بی‌آب می‌ساید و امیدش به رحمت آسمان و باران است.

برداشت: قد بلند خردمندان را نمی‌توان به راحتی شناخت، همان‌طور که مورچه نمی‌تواند دست سلیمان را ببیند و طرح‌های او را درک کند.

برداشت: اگر دنیا را به من بدهند، اما برای حفظ غیرت و شرافت خود، خیر آن را نمی‌خواهم. غیرت من به قدری ارزشمند است که حتی با بزرگ‌ترین ثروت‌ها هم قابل تعویض نیست.

برداشت: زمانی که طوفان بیابان به اوج برسد، نفس کسی که در میدان زندگی می‌دود، را به مرگ می‌سپارد.

برداشت: کسی که به زیبایی و شیرینی صحبت کند، می‌تواند گوش دیگران را به شنیدن وادارد و آنها را مانند طوطی خوش‌زبان کند. در واقع، سخنان دلنشین او محیطی شاداب و پر از شیرینی ایجاد می‌کند.

برداشت: برای عشق واقعی، سینه‌ات را نباید به شوره‌زار تبدیل کنی. این عذاب و سختی برای دیگری سزاوار نیست. پس باید بپرسیم تا کی می‌خواهی روی گلستان‌ها نقشه و طرح بکشی؟

برداشت: غم دل خود را به بیرون نریز، زیرا آن‌هایی که بخیل هستند، مشکلات را به خانه‌های مردم می‌آورند و در زندگی آن‌ها اختلال ایجاد می‌کنند.

برداشت: صورت تو را خط سبزی گرفته است، و مناسب است که طوطی از آیینه آن را به نمایش بگذارد؛ چون می‌داند نقشه این کار چیست.

برداشت: از غم و دردی که عشق به همراه دارد، نپیچید سر بر درد و اندوه، زیرا هیچ چیزی که از سلطانی خوب داده شده، رد نخواهد شد.