غزل شمارهٔ ۲۲۹۰

برداشت: غافل نباش که زندگی کوتاه است و نمی‌توان به سادگی به کامیابی‌ها دل بست، زیرا این خوشی‌ها زودگذرند و عمر به سرعت می‌گذرد، چه در جوانی و چه در پیری.

برداشت: شادی و خوشی در زندگی به اندازه نوری که یک شهاب‌سنگ در آسمان می‌تاباند، پایدار نیست و طولانی نمی‌ماند.

برداشت: در میخانه، کسی که از حال و هوای صبح باخبر است، در دل شب از غم و اندوه خود می‌کاهد و با نوشیدن مشغول می‌شود.

برداشت: نفس خود را با احتیاط و آرامش در کنار دل‌های ساده و پاک نگه‌دار، زیرا که این نفس ممکن است در صبح، رنگ زیبای صبحگاهی را به خود بگیرد و به پرواز درآید.

برداشت: آسمان پست و بی‌ارزش، با افراد گشاده‌رو و سخاوتمند پر شده است و در آن، مانند ستاره‌های ریز، زیبایی‌هایی به چشم می‌خورد که صبح را روشن می‌کند.

برداشت: از همراهی با افراد باتجربه و زنده دل غافل نشو، چون زندگی انسان بیشتر از چند نفس طول نمی‌کشد و ارزش آن در صبح جدیدی است که آغاز می‌شود.

برداشت: دل تو از زیبایی خورشید دلتنگ و غمگین شده است، پس چه لذتی برای تو در نمک پاشی صبح وجود دارد؟

برداشت: ای پروانگی که امیدی به خواب تو ندارم، چون خواب تلخی بود که مرا بیدار کرد و صبح را به من نشان داد.