غزل شمارهٔ ۲۲۸۹

برداشت: به خواب غفلت نرو و زیبایی‌های صبح را نادیده نگیر؛ زیرا در این صبح تازه، معانی و پیام‌های زیادی نهفته است که می‌تواند به تو چیزهای فراوانی بیاموزد.

برداشت: از لباس احرام که برای حج استفاده می‌شود، به عنوان کفن بهره نبر، زیرا مردان دل مرده، از سپیده‌دم غافل هستند.

برداشت: کشتی خورشید در آسمان در حرکت است و بادبان آن از پرده‌های صبح به کشیده شده است.

برداشت: وقتی آفتاب گرم می‌شود، نان کسی که در مسیر روزیش از سفره‌ای در صبح کشیده می‌شود، پیدا است.

برداشت: سینه روشن دلان مانند ورق سفید است که با حرارت عشق سوزانده شده است و ستاره‌ای که بر آسمان صبح می‌درخشد، نشانه‌ای از خطا و اشتباه است.

برداشت: با یک سوزن مژه نمی‌توان آسیبی که صبح به دل زده شده را ترمیم کرد.

برداشت: من که رازهایی در دل شب دارم، آیا دلی باز و خندان می‌شود وقتی صبح سپید می‌شود، صائب؟