غزل شمارهٔ ۲۲۸۷

برداشت: خاک که در خواب عدم بود، با بیداری صبح آسمان، به مانند یک ظرف پر از شکر تبدیل شد. این تحولی شگفت‌انگیز ناشی از لطافت و زیبایی صبح است.

برداشت: دل به زلف و گوش‌های زیبای او چقدر گل و شکوفه بخشیده است. ناله‌های شب و اشک‌های صبح بی‌تاثیر نیستند.

برداشت: عاشق آشفته‌دل، امیدی به صبح ندارد. این گروه از افراد نشان‌دهنده‌ی دوری و جدایی است و صبح برای آن‌ها علامت بیزاری به حساب می‌آید.

برداشت: قبل از اینکه زن در آتش خورشید قرار گیرد، آتش چشمی به سوی آرزوی صبح می‌تابد.

برداشت: چهره‌ی آن حقیقت که در عالم غیب پنهان است، می‌توان در آینه‌ی بیداری صبح مشاهده کرد.

برداشت: اگر می‌خواهی دل زنده‌ و روشن داشته باشی، مانند خورشید، پس نباید فرصت‌های بیداری و شروع دوباره را از دست بدهی.