غزل شمارهٔ ۲۲۷۶

برداشت: ما فقط به خیال لب‌های معشوق فکر می‌کنیم و هیچ چیز دیگری برای ما مهم نیست. حتی با یک نقطه از پرگار هم قانع شده‌ایم و هیچ چیز دیگری نمی‌خواهیم.

برداشت: در هر کلامی که ظریف و هر نکته‌ای که دقیق است، تنها به فکر محبوبم هستم و به چیز دیگری نمی‌اندیشم.

برداشت: در این جهان غم‌انگیز، نشانی از انسان‌های خوب و نیک نیست و تنها آثار پژمرده‌ای چون خس و خارو گل‌های نابود شده باقی مانده است.

برداشت: به چیزی در دنیا وابسته نیستم و فقط می‌خواهم غصه‌های یارم را به دوش بکشم و دیگر هیچ چیز برایم اهمیت ندارد.

برداشت: در حالت بی‌خبری و بی‌اختیاری، دل شاداب بهشتی را تجربه کرد. او در خواب، آرام و آسوده بود و هیچ چیز دیگری برایش مهم نبود.

برداشت: شیرینی و زیبایی‌های این دنیا فریبنده است و در واقع فقط خواب و خیال است، محصول شب تاریک و بی‌حاصل و چیزی بیشتر نیست.

برداشت: در زندگی خود وقتت را برای کارهای بیهوده هدر نده، چون ممکن است در نهایت هیچ چیز به دست نیاوری و فقط حسرت گذشته برایت بماند.

برداشت: یک چشم گران‌خواب در حال چرخش است، که سخن درستی از دل بیدار بیان می‌کند و دیگر هیچ چیز اهمیت ندارد.

برداشت: از زاهدان تظاهرکننده چیزی به دست نیاور؛ زیرا آنچه که در ظاهر دارند مثل ریش و لباس و کلاه، بی‌معنا و بی‌ماهیت است و در واقع هیچ ارزش واقعی ندارند.

برداشت: بدون یاد و ذکر خدا، نفس انسان مانند رشته‌ای می‌شود که محکم بسته نشده است. لازم است که این رشته را محکم نگه‌داری و به چیز دیگری نیندیشی.

برداشت: وقتی دل انسان آزاد و گشوده شود، مشکلات دنیا به سادگی حل می‌شوند. تنها یک مشکل بزرگ وجود دارد که روی این تار زندگی قرار دارد و غیر از آن، دیگر هیچ مسأله‌ای نیست.

برداشت: از موهبت‌های دنیوی چیزی بر نخواهند گرفت. از دل خود محبت را نسبت به این دنیا و فریب‌های آن کم کن و به چیز دیگری توجه کن.

برداشت: در این جهان فانی، تنها چیزی که برای ما باقی مانده است، لذت دیدار با همدیگر است و به جز آن هیچ چیز دیگری اهمیت ندارد.