غزل شمارهٔ ۲۲۷۵

برداشت: لب پیاله را بوسیدی و سر را از خمار (سکر) برنگردان، چون گلی که از شاخه‌ای شکسته شده، قدم‌هایت را به زحمت می‌کشانی.

برداشت: تو هرگز نمی‌توانی مانند امواج دریا که به هر سو حرکت می‌کنند، رقیب خنده‌شوید.

برداشت: به چه چیز ارزشمندی که از دست رفته آگاه باشید، پس چرا مانند مار به دور آن پیچیده می‌شوید و حرف می‌زنید؟

برداشت: رازهای پنهانت را در دل نگه‌دار، چون افشای آن رسوایی به همراه دارد. مانند اینکه در میان گل، کاغذ زرین را جمع نکن، چرا که آتش در آن نهفته است.

برداشت: ا گر می‌خواهی جراحتی را که داری تحمل کنی، نباید خودت را از زیر بار محبت آن زلف دلربا رها کنی.

برداشت: سیاه‌کاسه، نمی‌داند که چه چیزهایی در دل دیگران نهفته است. از روی شوق، به دامان گلزارها نچرخ، چون در آنجا غم و درد نهفته است.

برداشت: صحبت درباره زیبایی و رازهای موها هرگز تمام نمی‌شود، پس نیازی نیست که خیلی زیاده‌گویی کنی. در مورد پیچیدگی موضوعات بدون فایده صحبت نکن.