غزل شمارهٔ ۲۲۷۲

برداشت: آن گنج پنهانی که در دل خرابه‌ها قرار دارد، همانند موج دریا که به جواهر ارزشمندی برخورد می‌کند، به زندگی و جلوه‌ای خاص می‌بخشد.

برداشت: عاشق برای اینکه به محبوبش جلوه‌ای زیبا ببخشد، مانند شعله‌های شمع است که پروانه را به سمت خود می‌کشاند و او را به حرکت در می‌آورد.

برداشت: پیشانی دریای کرم هیچ‌گاه نمی‌تواند تمام محبت و خوبی‌هایی را که گدا به در این خانه عرضه می‌کند، بپذیرد.

برداشت: فقط تنها چشم سیاه اوست که به سبک فرنگی‌هاست، آیا نگاهش در کعبه نیست که مانند بتخانه در آنجا هم عواطف متلاطمی وجود دارد؟

برداشت: دل هیچ‌گاه از یاد تو خالی نیست و همیشه در این فضا، احساسات و افکار مرتبط با تو در دل مانند موجی در حال حرکت است.

برداشت: مواظب باشید که از کسی که چشم بینا دارد، در حالتی که زمان خواب است، دوری کنید؛ زیرا او داستان‌هایی می‌سازد که همچون موجی دریا هستند.

برداشت: رها کردن هر گونه وابستگی به دنیا و آرام نشستن کار ساده‌ای به نظر می‌رسد، اما وقتی که مشکلات و چالش‌ها مانند امواج دریا به سراغمان می‌آید، کار دشواری خواهد بود.

برداشت: در دل ما عشق شدیدی مانند گل لاله‌ای وحشی وجود دارد و در این دشت، امواجی از حسرت و اندوه به‌طور مداوم در حال حرکتند.

برداشت: سپیده‌دمی زیبا و شگرف از چشمان من می‌ریزد، همچون شیر که از شور و هیجان ناله‌ی یک کودک به‌وجود می‌آید و موجی را ایجاد می‌کند.

برداشت: اگر کسی اراده و همت مردانه‌ای داشته باشد، می‌تواند حتی به موانع بزرگ مانند سد سکندر نفوذ کند و از آن عبور نماید.

برداشت: بزم و مجلس شادابی که در آن آدمی شاد و خوشحال است و مانند تکان‌های آب در سراب (جایی که آب واقعی نیست و تنها تصوری از آن است) پر از هیجان و احساس می‌شود، پیچیدگی و دشواری بیشتری دارد. این فضا به نوعی می‌تواند نمایانگر لحظاتی باشد که با وجود شادی، عمق و معانی پنهانی در آن وجود دارد که شاید به سادگی قابل درک نباشند.

برداشت: در جایی که قلم صائب بر روی زمین خشک و شور می‌نویسد، جواهر ارزشمندی مانند یک الماس در آن پدیدار می‌شود.