غزل شمارهٔ ۲۲۶۸

برداشت: دل روشن نیازی به خانه یا آیینه ندارد، زیرا با دیدن ظاهری به روشنی دست می‌یابد و نیازی به دریچه ندارد.

برداشت: من مانند یک غنچه در باغ خود شکفته‌ام و از خانه‌ام دور افتاده‌ام. با دلی شکسته و تکه‌تکه، به باغ پرگل نیازمندم.

برداشت: جز این، هیچ ناله‌ای از دست روشن و باارزش من نیست که مرا به دامن فقر و نیاز گوشه‌نشین کرده است.

برداشت: زیبایی و جذابیت واقعی به قدری درخشان و مستقل است که نیاز به توجه و تفسیر افراد سطحی ندارد. مانند عیسی که به معجزه و هنر خود نیازی ندارد تا بتواند توجهات را جلب کند.

برداشت: اگر اراده و همت انسان قوی باشد، نیازی به انتظار و درخواست نیست؛ مثل اینکه ابرها برای باریدن نیازی به فشردن ندارند.

برداشت: شاهد نشان‌دهنده‌ی نقص و عیب جنون ماست. آتش سرکش و بی‌پناهی که داریم، نیازی به دامن و حمایت دیگران ندارد و خود به تنهایی می‌سوزد و شعله‌ور است.

برداشت: در دل من، صائب، هیچ غنچه‌ای نیست که از شکفتن بی‌نیاز باشد، مگر در گلستان جهان. در واقع، همه چیز به دل من وابسته است و بدون آن، دیگر زیبایی و شگفتی وجود ندارد.