غزل شمارهٔ ۲۲۶۲

برداشت: زمین، نشانه‌ای از آثار توست و آسمان همچون شیشه‌ای است که بار و سفر کاروان تو را در خود دارد.

برداشت: نسیمی از بهار به مانند روح عیسوی به وزش درآمده و مثل دست موسی، گلی از باغ تو را همراه دارد.

برداشت: سماعیل، قربانی تو را از دست داده‌اند و بنده‌ای از یوسف در مسیر کاروان تو پنهان شده است.

برداشت: آسمان به خاطر عشق تو، زمین را مانند پاپوشی برای سرگردانی تو ساخته است.

برداشت: در صبح، زخمی که تیغ تو ایجاد کرده بود، در دل شب نمایان شد و مانند زاغی که در حال پرواز است، شکل کمان تو را به نمایش گذاشت.

برداشت: باد خزان با دست خود گل‌های بخشش تو را از بوستان‌تان می‌چیند، مانند بهار که به آشنایی با گلزار می‌آید.

برداشت: اگر همچون آینه، خورشید را بشناسی، چه ارزشی دارد چهره‌ی ثریا که نورش را بر تو می‌پاشد؟

برداشت: نمی‌دانم چه ویژگی‌ای دارد آینه تو که چشمانم را به خود خیره کرده است و از آینه‌ات آگاهی می‌گیرد.

برداشت: ای بی‌نشان، من از چه کسی باید نشانه تو را بگیرم؟ چون تو خودت در عدم نشانی‌ات، نشانه‌های خود را پنهان کرده‌ای.

برداشت: تو آنچنان بزرگی که حتی آسمان از دور به خاطر عظمتت، آستان تو را می‌سازد و برای تو احترام قائل است.

برداشت: چرا از وحدت پر می‌زنی؟ مبادا که زبانت به دو دلی بیفتد.