غزل شمارهٔ ۲۲۶۱

برداشت: از زمین نشانه‌ای باقی مانده و دودی از آسمان به جا مانده است.

برداشت: از گل، خار باقی مانده و از شراب، سرخوشی‌ها و چیزهایی که در دل و جان انسان‌ها وجود داشت، به زمین افتاده است و کسی نمی‌داند این آثار متعلق به چه کسانی است.

برداشت: عقل و درک آدم‌ها از بین رفته و همین باعث شده که خانه‌ها خالی از زیبایی و ارزش باشند.

برداشت: برخی از افراد مرفه و ثروتمند همچنان در زندگی خود نسبت به فرودستان بی‌توجه هستند و در حالی که خود از امکانات خوبی برخوردارند، به مشکلات و کمبودهای دیگران اهمیت نمی‌دهند.

برداشت: این جمله به این معناست که ویژگی‌ها و نمادهای ظاهری، مانند ریش و دستار، و همچنین برخی نشانه‌ها از بزرگان دین باقی مانده است. به نوعی، این نشانه‌ها نشان‌دهنده‌ی ادامه‌ی سنت‌ها و ارزش‌های دینی از گذشته تا به امروز هستند.

برداشت: خورشید در این آسمان فقط به خاطر وجود افرادی که لباس آبی بر تن دارند، درخشیده و باقی مانده است.

برداشت: من امروز صائب هستم که اگر یک سخن خوب در دنیا باقی مانده باشد، به نام من ثبت شده است.