غزل شمارهٔ ۲۲۶۰

برداشت: پماد کافور که برای تسکین درد استفاده می‌شود، به قدری آرامش‌بخش است که مانند پرده‌ای نازک در برابر زخم‌های عمیق قرار می‌گیرد؛ اما عطر صندل، حاصل سختی‌های زندگی‌ست که باعث ایجاد مشکلات برای انسان‌ها می‌شود.

برداشت: جدایی میان انسان‌ها وجود ندارد، مانند حلقه‌های زنجیر که به هم متصل‌اند و حوادث روزگار آنان را به یکدیگر مرتبط می‌کند.

برداشت: اگر شوق و آرزوهای انسان تحت تأثیر حوادث و مشکلاتی که در زیر آسمان وجود دارد، محدود شود، احساس ناامیدی و دلشکستگی در دل او خواهند ماند.

برداشت: بدون اندیشه و تامل، اعتبار و ارزش خواب تنها یک ظاهر است و چشمی که سخن نمی‌گوید، مانند نفسی است که بدون درک و معرفت، چیزی ارزشمند ندارد.

برداشت: اگر دل تنگ انسان به امید و آرزو گشوده شود، کلید این قفل در دستان خداوند است که در روز قیامت در انتظار ماست.

برداشت: چشم و دل در جستجوی نعمت‌ها نیستند، چون ما از نعمت‌ها بهره‌مندیم و فقط مشکل ما این است که کیسه‌مان خالی است.

برداشت: حسن گلوسوز به شراب نیاز ندارد، زیرا آینه‌ای که بدون غبار است، دشمن را به خوبی روشن می‌کند.

برداشت: باغ بهشت معبدی است که در آن شراب می‌نوشند. ساقی با قامت راست و زیبا، مانند سرو که بر لبان کوثر قرار دارد، دل‌انگیز است.

برداشت: دل خود را از خواهش‌ها و آرزوهای دنیوی خالی کن و آنگاه به برکات و نعمت‌هایی که از درونت به تو می‌رسد، توجه کن. هر آنچه در دل است، نیاز به قفل و بسته شدن ندارد.

برداشت: صائب، اگر در برابر حوادث زندگی آماده‌ ای، بدان که مانند زخم بر روی پوست، رشد می‌ کند و روزی بهبود می‌ یابد.