غزل شمارهٔ ۲۲۵۵

برداشت: اشک‌های من مانند جواهری در آسمان هستند و گریه‌ام به روشنی و شناخته شدن در این دنیا کمک می‌کند.

برداشت: زمانی که تو پا بر رکاب می‌گذاری، زندگی خوشی بر روی زمین به خانه‌ات می‌آید.

برداشت: در این جمله می‌توان گفت که روزی و روزگار من از طریق شنیدن و گوش کردن می‌آید، همان‌طور که صدف در دریا درخشش خود را از درون جواهراتش می‌گیرد. به عبارتی دیگر، برکت و روزی من در پی گوش‌دادن و دریافتن حقایق است و این روزی به من خواهد رسید.

برداشت: هر چیزی که بکاشی، همان را برداشت می‌کنی. خودت را از آلودگی‌ها پاک کن، زیرا خاکی که در آن بکاشی، مورد اعتماد و قابل اطمینان است.

برداشت: کوشش و اراده قوی باعث می‌شود که انسان به اوج برتری برسد و در زمین، فضایی شبیه به بهشت را تجربه کند.

برداشت: از چه کسی باید دلشاد و خوشحال باشیم وقتی که در صبح روزگار ما، هنوز غم و تاریکی بر چهره‌مان سایه افکنده است؟

برداشت: کسانی که دیدگاه محدودی دارند، به مقصدهای دور دست نمی‌رسند. آن‌ها تنها باید به خانه و زین خود توجه کنند و از مسیرهای نزدیک‌تر بهره ببرند.

برداشت: به طور بیهوده از سرنوشت و بخت خود گله نکن، زیرا زندگی همچون چشمه‌ای است که در درون تاریکی و محدودیت‌ها قرار دارد.