غزل شمارهٔ ۲۲۵۱

برداشت: در پیوند با زیبایی نابی که عجیب و نادر است، هر گوشه‌ای از آن مانند زندان است و طلا و گوهرهایی که در دل صدف نهفته‌اند، از این وصال فراری‌اند.

برداشت: دل سنگین و غمگین، به دور از شلوغی و هیاهو، خواهان آرامش و خلوت است، و هر طرف که بنگری، حس تنهایی و بیابانی بودن را احساس می‌کنی.

برداشت: از آن‌هایی که بر سر مجنون گذشتند، هنوز درخت بید مجنون لرزان و نگران است.

برداشت: در دل من یک عشق و شور وجود دارد، که مانند شیر خفته‌ای است در میان نیزار، آرام و بی‌صدا.

برداشت: یک فرد دیوانه نمی‌تواند دروغ بگوید، چرا که در حقیقت، دروغگویی و فریب دادن به نوعی به عقل و هوش نیاز دارد. در واقع، مطرح کردن اتهام دروغین به یک دیوانه نادرست است.

برداشت: هر شخصی که دیدگاهی دارد، در مواجهه با زیبایی و زشتی مانند آینه متحیر و حیران می‌شود.

برداشت: از چهره‌ی گشاده و لبخند روشن، نعمت و خوشی سرازیر می‌شود، مانند باران که امید را در دل‌ها زنده می‌کند.

برداشت: عمر کسانی که جایگاه و مقام بالایی دارند، به اندازه طول و وسعت احسان و نیکی‌هایی است که به دیگران می‌کنند.

برداشت: از دل پر احساس و عاطفه‌ کسانی که به عشق و زیبایی اهمیت می‌دهند، تا بهشت واقعی، تنها یک راه وجود دارد.

برداشت: کسی که به دنبال تنهایی و غفلت از دنیا است، در واقع در دام و تله‌ای گرفتار شده است که موانع و مشکلات آن به طور پنهان در زیر سطح زندگی وجود دارد.

برداشت: دل کسانی که عاشق هستند هیچ وقت بی‌درد و غم نمی‌ماند. حتی در کوچکترین مسایل، همیشه نگرانی و طوفانی از احساسات وجود دارد.

برداشت: مردم همچون توپ‌هایی هستند که در یک زمین بازی به این سو و آن سو می‌روند، زیرا زندگی و شرایط آن‌ها مانند گوی چرخان است که همیشه در حال تغییر است.

برداشت: کسی که لذت و زیبایی تنهایی را درک کرده باشد، از خود و سایه‌اش فرار نمی‌کند.

برداشت: کسی که درونش پربار و پرمحتواست، مانند پسته‌ای است که زیر پوستش لبخند زده و شاداب به نظر می‌رسد.

برداشت: سال‌هاست که زندگی من، مانند روزهایی که دل‌های درمانده و ناتوان هستند، پر از آشفتگی و بی‌قراری است.