غزل شمارهٔ ۲۲۴۸

برداشت: پیام، نشانه‌ای از لذتی است که در وصلت به دست می‌آید و عاشقان را به خوشحالی و امیدواری به رویاهایشان ترغیب می‌کند.

برداشت: خورشید آسمان مانند ابروهای سفید است، اما خورشید تو مانند هلالی از عطر عطرین است.

برداشت: هر جا که دل‌ها شکسته شده‌اند، خط تو مانند ریحان بر روی سفال نقش بسته است.

برداشت: آفتاب تو را از سایه‌ات شناسایی می‌کند و این نشان می‌دهد که زمان غروب نزدیک است.

برداشت: تفکر و اندیشه، همانند چشم‌های زیبا و دلنشین، به تماشای زیبایی‌های دنیای تخیل و خیال می‌پردازد.

برداشت: چهره شعله‌ور او را مانند پروانه، که به او تعلق دارد، مِهری بر چهره‌اش زینت داده است.

برداشت: تو با وجود چشمانت گویی ما سال‌هاست که یکدیگر را می‌شناسیم.

برداشت: امروز جز لبهای جام که چیزی نمی‌گوید، لب دیگری وجود ندارد که بدون پرسش باشد.