غزل شمارهٔ ۲۲۴۷

برداشت: آب به وجود آمده، اما هنوز در پرده (پوشش) است؛ این آبله (پدیده) در دل حباب وجود دارد.

برداشت: در چشمان پاک و خالص، زیبایی و نور چهره معشوق مانند نور ماه در کعبه می‌درخشد.

برداشت: عشق تو مانند داستانی است که وجود ما را می‌سوزاند و آرزوی تو همچون پرده‌ای است که خواب را می‌سوزاند.

برداشت: ما به صبح و روشنایی امیدواریم، اما در دل‌مان عشق و محبت سرد و خاموش شده است.

برداشت: هرگاه مهمانی به خانه‌ای می‌آید، سکوت و خاموشی میزبان به معنای احترام به مهمان است. بنابراین، بهتر است که در مکالمه‌ها و تعاملات، سعی کنیم به نوعی رفتار کنیم که باعث راحتی و آرامش مهمان شود.

برداشت: جایی که فکر در مورد تأمین معیشت وجود نداشته باشد، دیگر نمی‌توان آن را حساب و کتاب کرد.

برداشت: دل بی‌جهت نگران گناه یا پاداش است.

برداشت: در سرزمین وسیع رحمت، برای هر نوع موجودی که به آنجا می‌آید، دروازه‌ای برای ورود وجود دارد.

برداشت: دل من همیشه از کشمکش و نبرد چهار عنصر خسته و در عذاب است.

برداشت: وقتی که دنیای مادی در آغوش دنیای معنوی قرار گرفته است، دگرگونی و تحولی به وجود می‌آید.

برداشت: هرگاه کسی که به سمت کعبه روی آورده و به فکر و اندیشه‌اش مشغول است، تمام افکار و نظریات او صحیح و درست خواهد بود.