غزل شمارهٔ ۲۲۳۹

برداشت: بین نغمه و خدا یک مسیر وجود دارد و هیچ گواهی بر این سخن بلند من نیست.

برداشت: به راستی از سختی‌ها و دشواری‌ها عبور کردم و خوشحالم که به سرزمینی رسیدم که اینجا راهی بزرگ و مهم وجود دارد.

برداشت: همه درباره حق و حقیقت سخن می‌گویند، اما من نمی‌دانم منبع این حرف‌ها از کجا می‌آید.

برداشت: صدای نی به قدری شیرین و دلنشین است که گوش انسان را پر می‌کند و او را به حالتی شاد و سرشار از لذت می‌برد؛ گویی که این صدا مانند شکر بر کام او می‌نشیند و او را به یاد بوسه و عشق می‌اندازد.

برداشت: در آتش عشق می‌سوزم و آواز می‌زنم، زیرا زنجیری که مرا به خود متصل کرده، زلفی است که به مانند آه من است.

برداشت: صدای دلنشین عود در کنار آتش، حسی تسکین‌دهنده و راحتی را به همراه دارد، مانند نگاهی برق‌آسا و خاص.

برداشت: از توجه به کاسه طنبور غافل نشو، زیرا که پر از شرابِ خرد و عقل کاه است.

برداشت: با نرمی و محبت بر ساز بگذر، چرا که دل من پر از نواهای غمگین است.

برداشت: به فکر فرو رفتن در دل‌ها چه فایده‌ای دارد؟ همانطور که تصور کنی، طرف دیگر کلاه نیز وجود دارد.

برداشت: افراد شرمگین و گناهکار، با وجود اینکه نمی‌توانند به راحتی صحبت کنند، از صائب عذرخواهی می‌کنند.