غزل شمارهٔ ۲۲۳۷

برداشت: آسمان به زیبایی نیلوفر آبی در دریای عشق می‌ماند و زمین پر از درد و رنجی است که در دل عشق نهفته است.

برداشت: اگر روح وجود دارد، اگر عقل در کار است، اگر دل می‌تپد، همه اینها آتش عشق را در دل روشن کرده‌اند.

برداشت: اگر مکان و مرزها به کفر تعلق دارند و دین در حال نابودی است، عشق مانند سیلی است که بدون هیچ ترس و تردیدی می‌جوشد و جاری می‌شود.

برداشت: عشق همچون شکارچی ماهری است که به راحتی می‌تواند از آسمان و زمین بگیرد و آن‌ها را در چنگ خود نگه دارد.

برداشت: سیر و حرکت آسمان‌ها تحت تأثیر شوق و هیجان عشق قرار دارد.

برداشت: چراغی که همیشه روشن است، نماد روشنایی عشق حقیقی و بی‌همتاست.

برداشت: آسمان با تمام عظمت و سربلندی‌اش به خاطر عشق، به زمین افتاده است.

برداشت: خرد می‌تواند به عنوان نهاد کل جهان محسوب شود، ولی نادانی و بی‌خبری ناشی از عشق به مانند جزر و مدی است که از عمق دریا برمی‌خیزد.

برداشت: دل مملو از شوق و عشق است و در پی یک دنیای آزاد و بی‌قید و شرط می‌گردد، مانند غزالی که در دشت‌ها می‌دود و به دنبال سرزمین عشق است.

برداشت: اگر در دنیا صبحی از امید وجود دارد، آن به دلیل زیبایی و روشنی عشق است.

برداشت: زر و جواهرات سرخ و سفید و درخشش ماه و ستاره‌ها، همه بر سر آسمان و به خاطر عشق نثار می‌شود.

برداشت: کسی که در دلش عشق و شور و هیجان دارد، از روز رستاخیز و حسابرسی نترسیده و برایش اهمیتی ندارد.

برداشت: حقیقت عشق در جلوه‌گری خود را در هر دو جهان نشان می‌دهد؛ آن‌طور که در آینه، چهره‌ی عشق نمایان می‌شود.

برداشت: دو دنیا را به خاطر عشق و جان خود فدای کرده‌اند، اما چه فایده که این عشق تنها در خیال است؟

برداشت: شستن دستان از خون دو جهان نه به خاطر ظلم، بلکه به خاطر پاکی و تقوای عشق است.

برداشت: چگونه زبان فردی چون صائب می‌تواند بسوزد، در حالی که تمام عمرش را در بیان عشق سپری کرده است؟