غزل شمارهٔ ۲۲۳۶

برداشت: شراب بی‌خمار، تلخی‌اش به حدی است که این می خوشگوار به نظر می‌رسد.

برداشت: پاسخ کوتاه و بی‌احساس از آن لب‌های سیراب، برای دل‌های عاشق مانند باران بهاری است که زمین را جان می‌بخشد.

برداشت: چشم‌های تو همیشه مرا رنج می‌دهند، چون هم خود بیمار هستند و هم باعث بیماری من.

برداشت: از نگاه معشوق راضی باش که دیدن او خود به اندازه کافی موجب آرامش دل رنجورتان است.

برداشت: سپند (گیاهی خوشبو) از جایش بلند نمی‌شود، زیرا در آن محفل پر از شگفتی، زیبایی و جذابیت آن چهره درخشان مانند آتش است.

برداشت: نسیم به خاطر حرکت و گردشی که دارد، حالتی منفعل به خود گرفته است، اگرچه بوی گل، مانند دامن زیبای سوارکار، دلنشین و جذاب است.

برداشت: به خاطر خشم، دل پلنگ همیشه غمگین و سیاه است.

برداشت: نور و روشنی خورشید به شبنم شب زنده‌دار می‌رسد و او از این وصل بهره‌مند می‌شود.

برداشت: به آرامی و با احتیاط با دشمن برخورد کن و سخن بگو، زیرا او مانند نمدی است که چنگال مار ندارد و در حقیقت ناتوانی او را مشخص می‌کند.

برداشت: عبور از افرادی که دل‌های پاک و بی‌غش دارند، کار آسانی نیست، زیرا آنها مانند درخت سرو هستند که ریشه در گل دارند و از جویبار سیراب می‌شوند.

برداشت: محک، که معیاری برای سنجش است، می‌تواند از سیاه بودن کسی کاسته و نشان دهد که طلا اگر کاملاً خالص باشد، از چه ارزشی برخوردار است.

برداشت: چهرهٔ آنچه که می‌خواهی، به روشنی نمایان است، اگر دل بی‌غبار و پاک باشد.