غزل شمارهٔ ۲۲۳۳

برداشت: از بدبیاری من خیلی شکايتی نیست، چون زیبایی چشم من همچون عطر نایاب در عمق دریا قرار دارد.

برداشت: از ناراحتی و دل‌تنگی، سیاهی‌های چشمم همانند مور وجودم را می‌پوشاند و در ذهنم، دامن وسیع صحرا را تداعی می‌کند.

برداشت: شراب غم و اندوه، عقل را روشن می‌کند، اما نوشیدن شراب خوشی، آدمی را در خواب غفلت فرو می‌برد.

برداشت: کسانی که خرسند و راضی هستند، هیچ‌گاه دردی نخواهند دید و برای آن‌ها بهشت آماده است.

برداشت: مانند مرجان، روزی ما از خون گرفته شده است، هرچند که کنترل دریا در دستان ماست.

برداشت: در نظر او، دنیا مانند یک آیینه است که با نور عشق روشن می‌شود و هر کس که بصیرت داشته باشد، آن را می‌بیند.

برداشت: صائب به کسانی که توانایی کلام و سخنوری دارند، بی‌نهایت لطف می‌کند، به ویژه اگر درآمدشان تنها به چیزهای بی‌ارزش محدود باشد.