غزل شمارهٔ ۲۲۳۲

برداشت: اگر کسی به راحتی زندگی کند و از جانفشانی بگریزد، عجیب نیست. چرا که تنها کسی که واقعاً ارزش آب را می‌داند، کسی است که تشنه است و نیاز به آن دارد.

برداشت: بدون اینکه لب‌ها را باز کند، نمی‌توان از ابر، گوهر را در صدف پیدا کرد. فقر و تنگدستی هرچند نمایش داده نشود، اما از لحاظ ادب پسندیده نیست.

برداشت: کسی که از سختی‌ها و تجربیات گذشته آگاه نیست و در آرامش به سر می‌برد، در واقع نادان است، چون نمی‌داند که انتخاب نشده و در برابر چالش‌ها آماده نیست.

برداشت: هرچند که آن دختر زیبا و آزاد، پرهیجان‌تر از غزال است، اما برای شکار او هیچ ترفند و ابزاری همچون کمند در شب‌های آرام وجود ندارد.

برداشت: تلاش و کوشش به عنوان دعوت و ندای عمومی شناخته می‌شود و هر کسی که در خانه‌ی انسان‌های بزرگوار و کریم مهمان باشد، بدون نیاز به درخواست و درخواست خاصی، مورد پذیرایی قرار می‌گیرد.

برداشت: با ما یک شب را به یاد روز تبدیل کن و روزها را به شب بساز. یک روز به اندازه صد روز نمی‌ارزد و یک شب هم به هزار شب نمی‌رسد.

برداشت: حرف‌های بی‌مقدار و توخالی هیچ ارزشی ندارند. صائب می‌گوید که در هر جا نمی‌توان به نام و نسب تکیه کرد، چرا که اعتبار و شخصیت واقعی در اصل به محتوا و رفتار انسان است.