غزل شمارهٔ ۲۲۳۰

برداشت: در میان شور و شوق لاله‌ها و گل‌ها، دیوانه‌ای به جشن و شادی مشغول است؛ چون که وقتی تابه داغ می‌شود، دانه‌ای هم برای خود جشن و سرور دارد.

برداشت: وقتی دنیا پر از شور و شوق است و قلب‌ها گرم و پر از احساس هستند، تا زمانی که شراب در حال جوشیدن باشد، میخانه جشنی شگفت‌انگیز و پر از شادی خواهد داشت.

برداشت: این بیت به این معناست که در دنیای نابسامان و پرآشوب، هر جا که کودکان و بیخبران هستند، شادی و جشن وجود دارد. در واقع، به نوعی تاکید دارد بر این که در شرایط سخت و دشوار هم می‌توان به شادی و عروسی پرداخت، زیرا بی‌خبران از سنگینی و سختی دنیا، در دنیای خود همچنان خوشحال و شاداب هستند.

برداشت: عشق سخت‌دل خوشحال شد، زیرا ما ایمان خود را باختیم. هر کس که به بت‌خانه برود، برای او عروسی برپا می‌شود.

برداشت: در زمان محبت، هیچ گونه افسردگی وجود ندارد و به برکت عشق، پروانه در این سی شب همواره در حال جشن و شادی است.

برداشت: شور و هیجان عشق مجنون، اجازه نداد که یک کودک در دبستان بتواند به آرامش و یادگیری بپردازد. در واقع، با وجود اینکه در یک خانه جشن عروسی برپاست، این شادی و جشن به همه جا سرایت کرده و باعث شلوغی و سر و صدا در بسیاری از خانه‌ها شده است.

برداشت: باطل از نزدیکی باطل، در دل خواب آلودگان مانند افسانه‌ای عاشقانه بروز می‌کند.