غزل شمارهٔ ۲۲۲۷

برداشت: از شدت غیرت و شجاعت تو، چشمانم پر از اشک و خون است، اما چه کاری از دست من برمی‌آید وقتی که تو در این میان قرار داری!

برداشت: در بهار، زیبایی و شادابی تو به وضوح نمایان است، در حالی که من، با حالتی افسرده و رنگ باخته، نشان از خزان و دلتنگی دارم.

برداشت: عشق می‌تواند عاشقان را به سختی و درد و سختی بکشاند و در این بین، صیادی که زخم خورده، دلیلی بر وجود این عاطفه و احساسات عمیق است که او را به جستجوی شکار وادار می‌کند.

برداشت: شمار خطاهای زبان و ناتوانی در بیان حقیقت می‌تواند باعث بروز درد و ناراحتی شود. هر فردی که نمی‌تواند راست بگوید، مثل خورشید درخشان است که همیشه در تیررس تیرهای نارسایی و ناامیدی قرار دارد. در این اوضاع، فریاد و ضجه‌ها به گوش می‌رسد و فضا پر از تنش و اضطراب است.

برداشت: بلبل به خاطر سادگی‌اش در لانه‌اش جوری زیبا آذین‌بندی می‌کند، در باغی که خاک آن با وزش باد هم‌صداست.

برداشت: هر روز از نادانی خود برمی‌داریم و در دامن طبیعت به آگاهی و شناختی دست می‌یابیم، هرچند که سرنوشت ما در دستان بزرگی است.

برداشت: در دل زمین، جایی مملو از مردگان است و در آسمان، که پر از ستاره‌هاست، یک چشم اشک‌آلود وجود دارد.