غزل شمارهٔ ۲۲۲۶

برداشت: در اثر غیرت تو، چشمانم پر از اشک است، اما چه کنم که تو در دل آن مشکل قرار داری!

برداشت: احترام و ادب بر جایگاه ما نشسته است، هرچند که ما در برابر درگاه او به سجده افتاده‌ایم.

برداشت: در مسیر پیشرفت و ترقی، هرگاه فردی به مقام و منزلتی بالا برسد، مانند گیاهی که از خاک سر بر می‌آورد، به سرعت به اوج می‌رسد؛ زیرا شخصیت و طبع او خوش و پربار است.

برداشت: عشق و محبت مانند سکوتی شیرین است. اگر کسی دستش خالی باشد و چیزی در دلش نداشته باشد، به اندازه یک غنچه که چندین زبان دارد، می‌تواند احساسات و گفتنی‌های ارزشمندی را بیان کند.

برداشت: با قد خمیده و فرسودگی عمر، به دنبال استقامت نباشید؛ زیرا تیر تنها زمانی که در کمان قرار دارد، قدرت پرتاب شدن را دارد.

برداشت: اگر بذری از کوشش و تلاش در جویبار زندگی غرس شود، حتی اگر در زمین پنهان باشد، می‌تواند به آسمان برسد و به ثمر بنشیند.

برداشت: در باغی که گل‌ها با زیبایی در حال رشد هستند، بلبل به خاطر سادگی‌اش هنوز در فکر ساختن لانه‌ای است.

برداشت: خواب غفلت‌زدگان، چشمانشان را می‌گیرد و من به خواب می‌روم، چون عمرم را با لذت سپری کرده‌ام.

برداشت: هر کسی که با ماندگان همراه شود و به آن‌ها کمک کند، در نهایت به منزل آسايش و آرامش می‌رسد، حتی اگر در حال پیروی از کاروان باشد.

برداشت: ما تا زمانی که از خواب غفلت بیدار نشویم، نمی‌توانیم به مقامات عالی برسیم. عمر ما کوتاه است و تا زمانی که کاروان زندگی در حرکت است، باید از فرصت‌ها بهره‌برداری کنیم.