غزل شمارهٔ ۲۲۲۴

برداشت: افرادی که از خود گذشته‌اند و به دیگران فکر می‌کنند، مانند آیینه‌ای از زرق و برق خالی و روشن هستند. دریا همواره صاف و زلال می‌ماند وقتی که به ساحل انتهایی نمی‌رسد.

برداشت: کسی که دارای شخصیت خوب و دلپذیر است، هرگز تنها نمی‌ماند؛ زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند با فردی که در قمار خوش‌سلیقه است رقابت کند.

برداشت: افراد نیازمند و دلبسته، به خودشان نمی‌رسند، چرا که اگر گل را در بین بلبل‌ها قرار دهی، حتی اگر پیاده هم باشد، همیشه می‌درخشد و برتری دارد.

برداشت: دیوانه وقتی مورد سرزنش قرار می‌گیرد، برایش خنده‌دار می‌شود، زیرا سختی‌های زندگی مانند دام‌های کوهستانی برایش جذاب و جالب است.

برداشت: عاشق واقعی از تواضع و فروتنی بی نصیب است، زیرا رابطه‌ای عمیق و نزدیک نیاز دارد. در این دنیا، دیوار باغ از گل پر شده، اما خار تنها نصیب کسی است که به این عشق توجه نمی‌کند.

برداشت: وقتی دل از آن زلف برید، شوخی چشمان خواب آلود به دام افتاده است، اما آنها که در دامند، شکار نمی‌کنند.

برداشت: خواب تو در جایی است که هر عصب مانند سنگی سنگین و بی قرار است، سخت‌تر از خون مرده.