غزل شمارهٔ ۲۲۱۷

برداشت: بهتر است خود را محدود نکنیم و از فرصت‌هایی که در اختیار داریم بهره‌مند شویم، زیرا هر دری که به روی ما باز می‌شود، فرصتی برای پیشرفت و موفقیت است.

برداشت: خود را در درگاه خداوند قرار داده و از دیگران بی‌نیاز شده است.

برداشت: خط او از دل فریب و زیرکی باز شده و نشانش از زبانش، حکایت‌های زیادی دارد.

برداشت: وقتی که سپر، مانند چرخ‌های پرچین قرار گرفته، پس چرا گره‌ای که بر روی جبهه است، باز نشده؟

برداشت: مژگان او همچون زبانی است که در بازی است، حتی اگر چشمانش در خواب و آرامش باشند.

برداشت: دل هیچ کس باز و گشاده نیست، و من در حیرتم که برکات و نعمت‌ها بر چه کسی نازل شده است.

برداشت: خط زیبای او که نشانه‌ای از هویت ماست، برای افراد دلباخته و شیدا، به نوعی مجوز و اجازه‌نامه به شمار می‌آید.

برداشت: به سمت دریا رفته، بدون لنگر و بدون حضور کسی که در حال نماز است.