غزل شمارهٔ ۲۲۱۶

برداشت: مژه‌هایم همچون نمایشی از ستاره پروین هستند و زیبایی چهره‌ات همچون گل خورشید می‌درخشد.

برداشت: اگر یک سیب خوشمزه به دست بیاوری، ارزش بیشتری دارد نسبت به صد انار خوش رنگ و زیبا.

برداشت: آیا می‌توانی با آرامش به منزل برگردی؟ سنگ، دلیلی برای ثابت ماندن توست و مانع از حرکتت می‌شود.

برداشت: هر شب مانند دسته‌ای از سنبل، خواب آشفته و ناراحت دارم در کنار بستر خود.

برداشت: چهره او مانند سنگ داغی است که کوه را تحت تاثیر قرار داده و تسلیم کرده است.

برداشت: چهره‌اش به قدری زیباست که وقتی به او نگاه می‌کنم، گویی صورتی گلگون و با جذابیت خاصی دارد، مانند نگینی درخشان.

برداشت: شعر صائب همیشه با ارزش و شیرین است و هرگز از رونق نمی‌افتد.