غزل شمارهٔ ۲۲۱۳

برداشت: عشق مانند سلطانی است که بر دل حاکمیت دارد و عقل همانند کشاورزی است که با کوشش و تلاش زندگی خود را می‌سازد. معیشت این کشاورز نیز وابسته به عدالت و انصاف آن سلطان است.

برداشت: عشق همانند آفتاب است که روشنایی و زندگی را به ارمغان می‌آورد، در حالی که عقل مانند گروهی از برادران است که هر یک صاحب ویژگی‌ها و نظرات خاص خود هستند.

برداشت: چه کسی می‌تواند از دستورات عشق سرپیچی کند؟ عشق همچون انگشتری از سلیمان است.

برداشت: عشق، منبع حیات و روشنایی است که می‌تواند از تاریکی‌های زندگی عبور کند و آنها را روشن کند. در واقع، عشق مانند آب حیاتبخش است که به وجود ما انرژی و زندگی می‌بخشد.

برداشت: در حضور عشق، عقل مانند مهمانی است که به دعوت نرسیده و نمی‌تواند درک درستی از آن‌چه در حال وقوع است، داشته باشد.

برداشت: عقل مانند پرنده‌ای است که در قفسی زندانی شده، در حالی که عشق موجودی بزرگتر و آزادتر است که در دنیای بی‌نهایت وجود دارد.

برداشت: عقل مانند یک فرمان‌روا است که ملزم به رعایت وظایف است، اما عشق همواره در حال نوسان بین ایمان و کفر است.

برداشت: آسمان مانند سفره‌ای بزرگ و پربرکت است که عشق، غذای اصلی آن را تشکیل می‌دهد و عشق همچون نمک، طعم و لذت بیشتری به این سفره می‌بخشد.

برداشت: هرکسی که به مذهب و دیدگاه‌های مولوی ارادت دارد، می‌تواند بگوید که اشعار صائب، تجلی و نمایان‌گر تمامی مفاهیم عرفانی هستند.