غزل شمارهٔ ۲۲۱۰

برداشت: در دل هر کسی که حال و هوای شب را دوست دارد، صبح و خندۀ آن مانند خندۀ شیر است.

برداشت: غم به بیگانگان نمى‌رسد، چون این سرزمین و مردمان آن برای هم آشنا و نزدیکند.

برداشت: دل از ظلم و ستم غمگین می‌شود، اما در این خانه، روشنایی به مانند شمعی است که درخشندگی‌اش به شعله‌ور شدن شمشیرهای نابرابر شبیه است.

برداشت: کودک ما چرا از خون خود بهره‌مند نشود؟ دایه یا پرورش‌دهنده‌اش یعنی روزگار، شیر کافی به او نمی‌دهد.

برداشت: خط او، که اشاره به زیبایی و جذابیت دارد، در درون خود گرفتار است و نمی‌تواند آزادانه حرکت کند، در حالی که سبزه به خاطر تلاطم موج‌ها به زنجیر کشیده شده است. این تصویر به نوعی نشان‌دهنده وابستگی و محدودیت‌هایی است که زیبایی و طبیعت را گرفتار کرده است.

برداشت: به جوانی نباید زیاد اعتماد کرد، زیرا او همواره در حال تغییر و ممکن است به زودی مانند پیران به فکرش بیافتد.

برداشت: قدرت و توانایی انسان در اقدام و تدبیر مانند بازوی اوست، اما در برابر جریان قضا و قدر زندگی، همچون خاشاکی است که در پی سیل شناور می‌شود.

برداشت: اگر آسمان دیوانه نیست، پس چرا همیشه از کهکشان به زنجیر کشیده شده است؟

برداشت: صائب به گونه‌ای خود را به خطر می‌اندازد که گویی از زندگی خسته شده و دیگر به آن اهمیتی نمی‌دهد.