غزل شمارهٔ ۲۲۰۵

برداشت: در سرزمین خود، ارزش کلام کم‌رمق است، اما نام بزرگ در جایی که باید نمایش داده شود، به زیبایی درخشیده است.

برداشت: در دوران بی‌خبری، کسی از گل‌ها و زیبایی‌های شهر صحبت می‌کند، که مانند گلی آراسته به سر و دست است.

برداشت: امید به جذب کهربا هرگز ناامید کننده نیست، حتی اگر کاه در زیر دیوار قرار داشته باشد.

برداشت: کسی نمی‌تواند سنگینی درد دل را تحمل کند، در حالی که دنیای احساسات و مشکلات بر دوش او سنگینی می‌کند.

برداشت: عرق شرم بر چهره گل‌ها نشسته و چشم بیدار همه‌چیز را می‌بیند.

برداشت: کسی که در دنیا مانند دیگران نیست، غم و اندوهی ندارد؛ چرا که غم جهان به اندازه‌ی دل‌سوزان آن است.

برداشت: دل عاشق از مکان‌های مقدس و نیکو دور است. همچنان که کودکانی که به شوخی و بازی مشغولند، از جاهایی که به خاطر بزرگ‌ترها ارزشمند هستند، دوری می‌کنند.

برداشت: هر بلند پروازی که در انتها به سقوط یا شکست می‌انجامد، برای کسانی که بینش و آگاهی دارند، قابل قبول نیست.

برداشت: مور زمانه را تحمل نمی‌کند، زیرا افراد راضی و قانع، زندگی شیرینی دارند.