غزل شمارهٔ ۲۲۰۲

برداشت: ای تو که در دو جهان به مانند سرو سرسبز و زنده‌ای، گردنت زینت‌ بخش یکی از پرنده‌هایت است.

برداشت: کسی که نشان داد فراسوی دو جهان، بر محدودیت نگاه خود گواهی داد.

برداشت: کسی که می‌خواهی پیدا کنی، آن‌قدر پنهان و دور از دسترس است که حتی نمی‌توانی نشانی از او بگیری. اما در عین حال، او از آنچه می‌اندیشی، واضح‌تر و نمایان‌تر است.

برداشت: آسمان و دنیا به تحرک و حرکت خود ادامه می‌دهند، مانند مسافری که از سفرش بازگشته و فکرش درگیر آنچه دیده، است.

برداشت: وقتی که چشمه‌ای از دل یک سنگ سخت و صیقل‌دیده به راحتی می‌جوشد، نشان می‌دهد که اگر خواست و اراده‌ی تو قوی باشد، می‌توانی به آسانی به خواسته‌هایت دست یابی.

برداشت: فرعون که به سلطنت و قدرت خود بسیار مغرور بود، در میانه نبود و عدم، به خاطر تکبرش فرو رفت و غرق شد.

برداشت: سال‌هاست که آسمان از رنگ خونین غروب شراب می‌نوشد، شاید به این امید که از خون دل کشته‌شدگان تو را بشمارد.

برداشت: هر حلقه از موهای تو مانند یک جاذبه زیبا و فریبنده است. پس فرصت را غنیمت بشمار و به چشمی که به زیبایی تو نمی‌نگرد، رحم کن.

برداشت: سخن تکراری مانند شیرینی است، اما کسی که داستانی از تو شنیده باشد، آن را تلخ می‌داند.

برداشت: تا روز قیامت، اثر رفتار را فراموش کند مانند آبی که زینت‌بخش آینه سرو زیبای تو می‌شود.

برداشت: دور تا دور ذهن و خیال انسان‌ها را غم و اندوه فرا گرفته است و این احساس به هر کسی که با موهای میانت درگیر است، سرایت کرده است.

برداشت: اگر زبانش را ببندند، همچون موجی در آب خواهد بود. هر دلی که تبدیل به مخزن رازهای شما شود، به سکوت درخواهد آمد.

برداشت: سرکشی و بلند پروازی نخل تو در برابر خاک نشینان به خاطر این است که در خواب بهار، ثروت و زیبایی تو نهفته است.

برداشت: اسب تو در میدان زندگی بسیار فراتر از دو جهان است. آیا زمانی که صائب مسکین به تو اشاره می‌کند، جزو فرشتگان نیستی؟