غزل شمارهٔ ۲۲۰۱

برداشت: او قد و قامت تو را با بلندی و زیبایی قیامت مقایسه می‌کند و می‌گوید که آن زیبایی و شکوهی که در روز قیامت وجود دارد، از هر چیزی که اکنون می‌بینی، بیشتر است. در واقع، اشاره به این دارد که زیبایی و شکوه قیامت فراتر از آنچه تصور می‌شود، است.

برداشت: ای کسی که با مژه‌های بازیگوش و صف کشیده‌ات، به روز قیامت زیبایی می‌بخشی و با زلف دل‌انگیزت، جلوه‌ای خاص به آن روز می‌زنی.

برداشت: در دامان کوه، صدای خنده‌های کبک مانند است و در پله‌های احترام تو، همهمه‌ای شبیه به قیامت برپاست.

برداشت: در این دنیا، برخی افراد با چهره زیبا و رفتار خوب به بهشت نزدیک‌ترند، در حالی که برخی دیگر با نیت‌های بد و رفتارهای زشت به جهنم نزدیک می‌شوند. در دوران زندگی‌ات، به فکر روز قیامت و نتایج اعمال خود باش.

برداشت: زمانی که طلعت تو مانند خورشید از افق نمایان شود، عرق شرم از چهره‌ی قیامت می‌چکد.

برداشت: این بیت به نوعی اشاره دارد به اینکه عشق و محبت، دلی گرم و شاداب به وجود می‌آورد. در این جمع، همچون خورشید، عشق درخشان و پرنور است و به دل‌ها گرما و زندگی می‌بخشد. در واقع، اجتماع و همبستگی انسان‌ها با احساسات عمیق و صمیمی، شعفی شبیه به روز قیامت را ایجاد می‌کند.

برداشت: در دل ما کسانی که دلی سوخته دارند، نمی‌توان به راحتی اشکی پیدا کرد، چرا که در روز قیامت، بی آب مثل دامن یک صحرا خواهد بود.

برداشت: به خاطر شرم از گناهانی که مرتکب شده‌ام، آن‌قدر به زمین افتاده‌ام که دامن روز قیامت به خطی که به زمین کشیده‌ام دچار شده است.

برداشت: در سایه کوه، مردم از بلندی آن احساس راحتی می‌کردند و از گرمای دشوار قیامت در امان بودند.

برداشت: از دل آتش خواسته‌ها و شور و اشتیاق‌ها، دود برمی‌خیزد. مانند یک شاعر که با قلمش، توصیف روز قیامت را می‌نویسد.