غزل شمارهٔ ۲۱۹۸

برداشت: متأسفانه ماه مبارک رمضان به پایان رسید و در یک لحظه تمام شادی‌ها و جشن‌های آن را از دست دادیم.

برداشت: متأسفانه، این ماه مبارک مانند برگ‌های پاییز به سرعت از دست رفت و از هم پاشیده شد.

برداشت: ماه رمضان، این دلسوختگان در حال ناله و شکایت از گرگ هستند که به ناگهان، شبان از کنار آن‌ها رفته است.

برداشت: چشم‌ها چون مژه‌ها به هم ریخته و آشفته شد، و نظم و سامان عبادت و اطاعت از بین رفت و صف جمعیت بیدار دلان پراکنده شد.

برداشت: اگر ارزش و مقام ما در این دنیا فاش و نمایان نشود، پس چه اهمیتی دارد؟ ماهی که در شب قدر نهان و مخفی بود، اکنون رفته است.

برداشت: در روزی که این ماه مبارک از بین رفت، تمیز و تمایز از انسان و سایر حیوانات نمایان شد.

برداشت: هنگامی که hunger و گرسنگی در ماه رمضان شدت پیدا کرد و مانند آتش در چهره ظاهر شد، نیک deeds و کارهای خوب انسان به خاطر این گرسنگی به فراموشی سپرده شد و مانند دودی که پراکنده می‌شود، از یادها رفت.

برداشت: او با اندامی راست و باریک مانند تیر به این نبرد آمد و با توجه به گناهانی که بر دوش داشت، با قامتِ زیبا و دلربا مانند کمان رفت.

برداشت: هر کسی بار گناه خود را به آسانی و سبکی مانند باد بر دوش می‌کشد، اما زمانی که می‌خواهد آن را ترک کند، احساس سنگینی و دشواری مانند کوه را تجربه می‌کند.

برداشت: چون اشک‌های غیوران به پلک‌هایش رسید، به آرامی و پس از زمانی طولانی، جان عالم از جلوی چشم‌ها ناپدید شد.

برداشت: وقتی یوسف از خانه یعقوب رفت، دل یعقوب همیشه در حسرت او باقی ماند. کسانی که با وداع ماه رمضان روبه‌رو می‌شوند، مشابه یعقوب هستند؛ آن‌ها نیز در دلشان حسرت و اندوه را خانه کرده‌اند.