غزل شمارهٔ ۲۱۹۶

برداشت: در سرزمین خودمان چقدر می‌توان با عصا راه رفت؟ کجا می‌توان به سرزمین بیگانه رفت و به گذشته برگشت؟

برداشت: به خاطر نوشیدن زیاد شراب تلخ و مواجهه با عواقب آن، فکر و یاد روز قیامت از ذهنم بیرون رفته است.

برداشت: آدمی که به دنبال راهنمایی در مسیر طلب و جستجوی حقیقت است باید عزم و اراده‌ای قوی داشته باشد. در غیر این صورت، اگر به درستی اقدام نکند، به سرگردانی و پریشانی دچار خواهد شد و سرانجام به بی‌راهه خواهد رفت.

برداشت: تا کی می‌توان به دعا از دست بالا درخواست کرد؟ این قدرت در زمانی که دعا به آسمان می‌رود، چه ارزشی دارد؟

برداشت: در روزی که خورشید زیبایی خود را به نمایش گذاشت، رنگ نجابت و ادب از چهره باغ و گل‌ها ناپدید شد.

برداشت: چگونه می‌توانیم از بالای حاصل خود محافظت کنیم وقتی که دیگر زیبایی و سرسبزی در آن نیست؟ رنگ زندگی ما از روی خزان خشکیده، رفته است.

برداشت: وقتی که از لب پیمانه‌ام چیزی ناامیدکننده نریزد، صائب، چه بر من گذشت از تغییرات روزگار؟