غزل شمارهٔ ۲۱۹۴

برداشت: اگرچه در ظاهر به من بی‌توجهی کرد و همچون کمان سرش را به طرفی برگرداند، اما در عمق دلش هنوز علامت توجه و علاقه به من را داشت.

برداشت: آن زمان کجا رفت که محبوب پرکار ما، تنها در دل خود به ما فکر می‌کرد و با دیگران فقط زبانی سخن می‌گفت؟

برداشت: الان دل من پر از اشک است، چرا که آن زمان که غم‌هایم زیاد بود، دل‌نگرانی‌ام آرامش داشت و مثل آب روان می‌گذشت.

برداشت: گل نرگس به خاطر جذابیت چشمان تو به سخن گویی مشغول شده است و از ناخودآگاهان انتظار نداریم که به این زیبایی واقف باشند.

برداشت: دل من در این باغ همیشه مانند گلی زیبا بهاری است، با حالتی شاداب و مملوء از زندگی، اما در عین حال گاهی هم رنگ و رویی پژمرده و خزان‌گونه دارد.

برداشت: من از این باغ ناراحت نیستم، چون نوآموزی در درونم وجود دارد که شوق و اشتیاق قفس را به من یادآوری می‌کند.

برداشت: هر کسی که برای دیگران قابل دیدن و توجه باشد، مثل ماه نو که در آسمان می‌درخشد، به هر حال در زندگی‌اش فقط یک تکه نان از دنیا داشته است.

برداشت: هرگز به تنهایی و به اراده خودم گام برنداشتم، بلکه در این راه دشوار، سنگینی زنجیر مرا مجبور به حرکت کرد.

برداشت: وقتی به دنیا آمدم، به عنوان کسی که دلی سوخته دارد، مانند غمی سنگین، لاله‌ای زیبا و غمگین در دل من وجود داشت.