غزل شمارهٔ ۲۱۹۳

برداشت: آینه به قدری حیا داشت که وقتی تصویر خود را نشان می‌داد، در خفا به عقب برمی‌گشت و چهره‌اش را نمی‌نمود.

برداشت: معنای این بیت به این صورت است که زمانی که یک مفهوم یا معنی برای ما ناشناخته و بیگانه باشد، باعث سردرگمی و ترس ما از کلمات و بیان آن می‌شود. در واقع دل ما یک مکان خاص و خصوصی است که از افکار و احساساتی که نمی‌شناسیم، جدا و دور مانده است.

برداشت: در این باغچه، همچون سروی ایستادم که بی‌بار است. بی‌چیز و بی‌ثمر، اما هنوز برپا ایستاده‌ام.

برداشت: سخنان ما در مورد قیامت به اندازه بلندی قامت او تأثیرگذار بود که ریشه در فکر و اندیشه ما داشت.

برداشت: هر جغدی که در من وجود دارد، نشان از زیبایی و صفای تو دارد، به‌طوری که ویرانی من را به یاد می‌آورد.

برداشت: در هنر نقاشی ازلی، تصویر تو به گونه‌ای ترسیم شده که مانند چرخ، دوصد دایره بدون سر و پا دارد. این یعنی زیبایی و جذابیت تو به قدری است که جلوه‌گری های بی‌نظیری را در خود جای داده است.

برداشت: اگر دل من اشتیاق بوسه‌ای داشته باشد، فکر من از آن چهره زیبا متوجه خواهد شد.

برداشت: تاجی که بر سر فرد آزاد و با عزتی قرار دارد، نشان دهنده ارزش و مقام اوست، در حالی که اگر نبود، مانند تخم مرغی زیر پر و بال پرندگان بزرگ می‌بود.

برداشت: هیچ‌کس از منزل اصلی و هدف نهایی آگاه نشد، حتی با وجود اینکه راهنمایی زیاد و خوبی داشتند، چون فقط ردپای دیگران را دنبال می‌کردند.