غزل شمارهٔ ۲۱۹۱

برداشت: در میدان عشق، جرات و شهامت وجود ندارد و تنها راه این است که خود را از محافظت کنار بگذاریم، زیرا در اینجا هیچ نوع حفاظی وجود ندارد.

برداشت: در اینجا من فردی هستم که در سفر زندگی همراهی ندارم و هیچ باری در زندگی به دوش ندارم. هرچند که تنها سایه من، یعنی خودم، همراهم است.

برداشت: در پله، سنگی وجود دارد که جواهری گرانبها در آن نهفته است. اما من از شهری که مردی دانا و صاحب نظر ندارد، بیزارم.

برداشت: برای اینکه بتوانی درد و رنج‌های بزرگ جهان را برطرف کنی، باید مشکلات و سختی‌های خودت را تحمل کنی. این راه پیروزی فقط از طریق شکست و فداکاری خودت ممکن است.

برداشت: وقتی درختان باغ از شراب خالی باشند، هیچ‌گاه نمی‌توانند به خوشی و رونق برسند و جایی که بلبل با دلی پر از غم حضور ندارد، به استقبال خوشبختی نخواهد رفت.

برداشت: هر شبی که دور تو بگردم، به پایان نمی‌رسد، حتی اگر من سوخته و ویران شده‌ام و دیگر چیزی ندارم که مرا به پرواز درآورد.

برداشت: سرگشتگی و سردرگمی ما به دلیل افکار و عقل اضافی‌مان است. در واقع، همه جا مسیر وجود دارد، اما اگر راهنمایی نباشد که ما را هدایت کند، نمی‌توانیم از آن مسیرها استفاده کنیم.

برداشت: صائب در حالی که به دیوار نگاه می‌کند، به چه کار دیگری می‌تواند بپردازد؟ در جایی که هم لب‌هایش خشک است و هم مژه‌هایش تر و نم دارد، هیچ امیدی برای تغییر وجود ندارد.