غزل شمارهٔ ۲۱۹۰

برداشت: امروز در گرماگرم عشق و هیجان، هیچ فاصله‌ای میان ما وجود ندارد و ارتباطات ما به هم پیوند خورده است.

برداشت: فریاد بزنید که عوامل درگیری و مشکلات ما به اندازه حلقه‌های زنجیر به هم نزدیک هستند و فاصله‌ای بینشان نیست.

برداشت: اگر کسی چشم بینا نداشته باشد، چگونه می‌تواند از میان خارها گلی برچیند؟ رحم بر پایی که هیچ نشانه‌ای از درد و ناراحتی ندارد.

برداشت: سماع دل یک عارف وابسته به زمان خاصی است، و هر روز در زمین زلزله‌ای وجود ندارد.

برداشت: در مجلسی که شراب در آن جریان دارد و جمعیت کمی حاضر است، نمی‌توان از ظرفیت و قدرت حریفان فراتر رفت.

برداشت: در مسیر زندگی، عطر گل و نسیم صبحگاهی در اطراف تو جاری است. اگر از خودت غفلت نکنی، هیچ چیز بهتر از این گروه و همراهی نیست.

برداشت: صائب به خاطر زیبایی و جذابیت سخنانی که از خود دارد، نمی‌تواند به سر زلف خود دسترسی پیدا کند. با این حال، او می‌داند که تنها زیبایی موجود در منظر او، همان گوشه ابروی معشوق است که سبب می‌شود او به آن زیبایی توجه کند.