غزل شمارهٔ ۲۱۸۹

برداشت: عطر و بوی موهای تو مرا دیوانه نمی‌کند و زیبایی تو باعث شرمندگی و رسوایی من نیست.

برداشت: اگرچه زیبایی تو در این شهر ناشناخته است، اما من در این دنیا تنها نیستم که به ارزش تو پی ببرم.

برداشت: سنگی که در دست فلاخن است، نمی‌تواند نزدیکی زلف تو را برای دل هر کسی به ارمغان بیاورد. من در هیچ مکان دیگری نمی‌توانم چنین حسی را تجربه کنم.

برداشت: در دل تندبادهای زندگی مانند کشتی آسیب‌دیده‌ای هستم که هیچ آرامشی ندارم، هرچند که عشق من صبر و تحمل را نمی‌شناسد.

برداشت: در آغاز هستی، می‌خواهم صبح را تجربه کنم، اما به خاطر محدودیت دیدگاه و درک من، نمی‌توانم نهایت را درک کنم.

برداشت: وقتی که چشمم به مژگان تو می‌افتد، دیگر نمی‌توانم کارهایم را انجام دهم. حتی اگر بخواهم هم نمی‌توانم در برابر زیبایی تو مقاومت کنم.

برداشت: در چشمان تو حتی اگر به خواب عمیق بروم، رنگ و حالت صورت عاشق من هرگز به سبکی که می‌خواهم نیست.

برداشت: روزهای پاییزی برای من گرم‌تر از بهار است و حسرت و اندوهم به حدی است که حتی سرمه‌ای که در چشمانم است نمی‌تواند آن را بیان کند.

برداشت: من از راز آتش در دل سنگ باخبرم، اما زنگار روی آینه دیدگانم مانع می‌شود که آن را ببینم.

برداشت: من از راز دل و عشق خود به راحتی حرف می‌زنم و هیچ کس امروز نمی‌تواند من را به خاطر رسوایی‌ام سرزنش کند.